زبان مادری

دوستی

رضا الموتی — 2012-02-20T15:22:18+01:00

دوستی از ته دل
راستی،
” دوستی ” چقدر می ارزه؟
قدر یک کوه طلا ؟
یا که سنگی سر راه ؟
چه تفاوت دارد!
کاش هر قدر که هست، از ته دل باشد............

بخوان، دوباره بخوان

رضا الموتی — 2010-12-30T04:24:40+01:00

بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب

كه باغ‌ها همه بیدار و بارور گردند

بخوان، دوباره بخوان، تا كبوتران سپید

به آشیانه خونین دوباره برگردند

بخوان به نام گل سرخ در رواق سكوت

كه موج و اوج طنینش ز دشت‌ها گذرد

پیام روشن باران

ز بام نیلی شب

كه رهگذار نسیمش به هر كرانه برد

ز خشك سال چه ترسی

كه سد بسی بستند

نه در برابر آب

كه در برابر نور

و در برابر آواز

و در برابر شور

در این زمانه عسرت

به شاعران زمان برگ رخصتی دادند

كه از معاشقه سرو و قمری و لاله

سرودها بسرایند ژرف تر از خواب

زلال تر از آب

تو خامشی كه بخواند؟

تو می‌روی كه بماند؟

كه بر نهالك بی‌برگ ما ترانه بخواند؟

از این گریوه به دور

در آن كرانه ببین

بهار آمده

از سیم خاردار

گذشته

حریق شعله گوگردی بنفشه چه زیباست

هزار آینه جاری ست

هزار آینه

به همسرایی قلب تو می‌تپد با شوق

زمین تهی دست ز رندان

همین تویی تنها

كه عاشقانه ترین نغمه را دوباره بخوانی

بخوان به نام گل سرخ و عاشقانه بخوان

حدیث عشق بیان كن بدان زبان كه تو دانی

شفیعی کدکنی

چرا مادرمان را دوست داریم؟

رضا الموتی — 2010-12-11T11:33:12+01:00

چون ما را با درد بدنیامی‌آورد و بلافاصله با لبخند می‌پذیرند

چون شیرشیشه را قبل از اینكه توی حلق ما بریزند ، پشت دستشان می‌ریزند

چون وقتی توی اتاق پی پی می‌کنیم زیاد با ما بداخلاقی نمی‌کنند

چون وقتی در قابلمه غذا را برمی دارند، بخاری بلند می شود که آدم دلش می خواهد غذا را با قابلمه اش بخورد

چون وقتی تازه ساعت یازده شب یادمان می افتد كه فلان كار را كه باید فردا در مدرسه تحویل دهیم ،

بعد از یك تشر؛ خودش هم پابه پایمان زحمت میكشد كه همان نصف شبی تمامش كنیم

چون بعد از گرفتن هدیه روز مادر، تمام فکر ش این است که فروشندگان بی انصا ف سر فرزنش را کلاه گذاشته باشند

چون شبهای امتحان و کنکور پابه ‌پای ما کم می‌خوابد اما کسی نیست که برایش قهوه بیاورد و میوه پوست بکند

چون وقت مریضیش یک لیوان آب به دستش می دهیم طوری تشکر می کند که باور می‌کنیم شاخ قول شکانده‌ایم

چون در بیمارستان فکر و ذکرشان این است كه وای بچم خسته شد بسكه مریض داری كرد

و چون هروقت باهاش بد حرف میزنیم و دلش رو برای هزارمین بار میشكنیم،چند روز بعد

همه رو از دلش میریزه بیرون وخودش رو گول میزنه كه :‌بخشش از بزرگانه

چون مادرند !

وصیت نامه زیبای حسین پناهی

رضا الموتی — 2010-09-23T13:03:33+01:00

قبر مرا نیم متر کمتر عمیق کنید تا پنجاه سانت به خدا نزدیکتر باشم.

بعد از مرگم، انگشتهای مرا به رایگان در اختیار اداره انگشتنگاری قرار دهید.

به پزشک قانونی بگویید روح مرا کالبدشکافی کند، من به آن مشکوکم!

ورثه حق دارند با طلبکاران من کتک کاری کنند.

عبور هرگونه کابل برق، تلفن، لوله آب یا گاز از داخل گور اینجانب اکیدا ممنوع است.

بر قبر من پنجره بگذارید تا هنگام دلتنگی، گورستان را تماشا کنم.

کارت شناسایی مرا لای کفنم بگذارید، شاید آنجا هم نیاز باشد!

مواظب باشید به تابوت من آگهی تبلیغاتی نچسبانند!

روی تابوت و کفن من بنویسید: این عاقبت کسی است که زگهواره تا گور دانش بجست.

دوست ندارم مردم قبرم را لگدمال کنند. در چمنزار خاکم کنید!

کسانی که زیر تابوت مرا میگیرند، باید هم قد باشند.

شماره تلفن گورستان و شماره قبر مرا به طلبکاران ندهید.

گواهینامه رانندگیم را به یک آدم مستحق بدهید، ثواب دارد!

در مجلس ختم من گاز اشکآور پخش کنید تا همه به گریه بیفتند.

از اینکه نمیتوانم در مجلس ختم خودم حضوریابم قبلا پوزش می‌طلبم.

لیلی زیر درخت انار

رضا الموتی — 2010-09-01T04:45:30+01:00

لیلی زیر درخت انار نشست.درخت انار عاشق شد، گل داد، سرخ سرخ. گل ها انار شد، داغ داغ. هر انار هزار تا دانه داشت.دانه ها عاشق بودند، دانه ها توی انار جا نمی شدند.انار کوچک بود.دانه ها ترکیدند. انار ترک برداشت.خون انار روی دست لیلی چکید...

لیلی انار ترک خورده را از شاخه چید. مجنون به لیلی اش رسید.

راز رسیدن فقط همین بود.

کافی است انار دلت ترک بخورد.

***

لیلی زنجیر نبود

دنیا که شروع شد ، زنجیر نداشت، خدا دنیا را بی زنجیر آفرید. آدم بود که زنجیر را ساخت و شیطان کمکش کرد.

دل زنجیر شد؛ عشق زنجیر شد؛ دنیا پر از زنجیر شد ؛ و آدمها همه دیوانه زنجیری.

خدا دنیای بی زنجیر می خواست، اسم دنیای بی زنجیر بهشت بود.

امتحان آدم همین جا بود، دست شیطان از زنجیر پر بود.

خدا گفت: زنجیرت را پاره کن ، شاید نام زنجیر تو عشق باشد.

یک نفر زنجیرهایش را پاره کرد. اسمش را مجنون گذاشتند. مجنون اما نه دیوانه بود و نه زنجیری.

این نام را شیطان بر او گذاشت او انسان را با زنجیر می خواست.

لیلی مجنون را بی زنجیر می خواست. لیلی می دانست خدا چی می خواهد ، لیلی کمک کرد تا مجنون زنجیرش را پاره کند.

لیلی زنجیر نبود ، لیلی نمی خواست زنجیر باشد. لیلی ماند چون نام دگر او آزادی بود.

عرفان نظر آهاری

نگذار زنجیر عشق به تو ختم بشه

رضا الموتی — 2010-08-03T11:17:51+01:00

یک روز بعد از ظهر وقتی اسمیت داشت از کار برمی گشت خانه، سر راه زن مسنی را دید که ماشینش خراب شده و هراسان توی برف ایستاده بود. اون زن برای او دست تکان داد تا متوقف شود.

اسمیت پیاده شد و خودشو معرفی کرد و گفت من اومدم کمکتون کنم.

زن گفت صدها ماشین از جلوی من رد شدند ولی کسی نایستاد، این واقعا لطف شماست .!!!!

وقتی که او لاستیک رو عوض کرد و درب صندوق عقب رو بست و آماده رفتن شد، زن پرسید: "من چقدر باید بپردازم؟"

و او به زن چنین گفت: "شما هیچ بدهی به من ندارید. من هم در این چنین شرایطی بوده ام. و روزی یکنفر هم به من کمک کرد. همونطور که من به شما کمک کردم. اگر تو واقعا می خواهی که بدهیت رو به من بپردازی، باید این کار رو بکنی.

نگذار زنجیر عشق به تو ختم بشه!"

***

چند مایل جلوتر زن کافه کوچکی رو دید و رفت تو تا چیزی بخوره و بعد راهشو ادامه بده ولی نتونست بی توجه از لبخند شیرین زن پیشخدمتی بگذره که می بایست هشت ماهه باردار باشه و از خستگی روی پا بند نبود.

او داستان زندگی پیشخدمت رو نمی دانست و احتمالا هیچ گاه هم نخواهد فهمید. وقتی که پیشخدمت رفت تا بقیه صد دلار شو بیاره ، زن از در بیرون رفته بود، درحالیکه بر روی دستمال سفره یادداشتی رو باقی گذاشته بود.

وقتی پیشخدمت نوشته زن رو می خوند اشک در چشمانش جمع شده بود. در یادداشت چنین نوشته بود: "شما هیچ بدهی به من ندارید. من هم در این چنین شرایطی بوده ام و روزی یکنفر هم به من کمک کرد، همونطور که من به شما کمک کردم اگر تو واقعا می خواهی که بدهیت رو به من بپردازی، باید این کار رو بکنی.

نگذار زنجیر عشق به تو ختم بشه!".

همان شب وقتی زن پیشخدمت از سرکار به خونه رفت در حالیکه به اون پول و یادداشت زن فکر می کرد به شوهرش گفت:

"دوستت دارم اسمیت همه چیز داره درست میشه..."

به دیگران کمک کنیم بلاخره یک جا یکی به ما کمک میکنه و قول بدیم كه

نگذاریم هیچ وقت زنجیر عشق به ما ختم بشه.

چارلی چاپلین

رضا الموتی — 2010-06-10T03:52:37+01:00

با پول می شود خانه خرید ولی آشیانه نه، رختخواب خرید ولی خواب نه، ساعت خرید ولی زمان نه، می توان مقام خرید ولی احترام نه، می توان کتاب خرید ولی دانش نه، دارو خرید ولی سلامتی نه، خانه خرید ولی زندگی نه و بالاخره ، می توان قلب خرید، ولی عشق را نه.

این داستان ماست

رضا الموتی — 2010-05-18T10:32:12+01:00

نجار پیری خود را برای بازنشسته شدن آماده میکرد . یک روز او با صاحب کار خود موضوع را درمیان گذاشت .
پس از روزهای طولانی و کار کردن و زحمت کشیدن ، حالا او به استراحت نیاز داشت و برای پیدا کردن زمان این استراحت میخواست تا او را از کار بازنشسته کنند .
صاحب کار او بسیار ناراحت شد و سعی کرد او را منصرف کند، اما نجار بر حفش و تصمیمی که گرفته بود پافشاری کرد .
سرانجام صاحب کار درحالی که با تأسف با این درخواست موافقت میکرد ، از او خواست تا به عنوان آخرین کار ، ساخت خانه ای را به عهده بگیرد .

نجار در حالت رودربایستی ، پذیرفت درحالیکه دلش چندان به این کار راضی نبود . پذیرفتن ساخت این خانه را برخلاف میل باتنی او صورت گرفته بود . برای همین به سرعت مواد اولیه نامرغوبی تهیه کرد و به سرعت و بی دقتی ، به ساختن خانه مشغول شد و به زودی و به خاطر رسیدن به استراحت ، کار را تمام کرد .
او صاحب کار را از اتمام کار باخبر کرد . صاحب کار برای دریافت کلید این آخرین کار به آنجا آمد .
زمان تحویل کلید ، صاحب کار آن را به نجار بازگرداند و گفت: این خانه هدیه ایست از طرف من به تو به خاطر سالهای همکاری!
نجار ، یکه خورد و بسیار شرمنده شد .
در واقع اگر او میدانستکه خودش قرار است در این خانه ساکن شود ، لوازم و مصالح بهتری برای ساخت آن بکار می برد و تمام مهارتی که در کار داشت برای ساخت آن بکار می برد . یعنی کار را به صورت دیگری پیش میبرد .
این داستان ماست .
ما زندگیمان را میسازیم . هر روز میگذرد . گاهی ما کمترین توجهی به آنچه که میسازیم نداریم ، پس در اثر یک شوک و اتفاق غیرمترقبه میفهمیم که مجبوریم در همین ساخته ها زندگی کنیم . اگر چنین تصوری داشته باشید ، تمام سعی خود را برای ایمن کردن شرایط زندگی خود میکنیم . فرصت ها از دست می روند و گاهی بازسازی آنچه ساخته ایم ، ممکن نیست .
شما نجار زندگی خود هستید و روزها ، چکشی هستند که بر یک میخ از زندگی شما کوبیده میشود . یک تخته در آن جای میگیرد و یک دیوار برپا میشود .
مراقب سلامتی خانه ای که برای زندگی خود می سازید باشید .

چه رنجی؟ (دکتر شریعتی)

رضا الموتی — 2010-04-26T23:04:52+01:00

چه رنجی؟ (دکتر شریعتی)

خدا یا کفر نمی گویم!
پریشانم
چه می‌خواهی‌ تو از جانم؟!
مرا بی ‌آنکه خود خواهم اسیر زندگی ‌کردی
خداوندا!
اگر روزی ‌ز عرش خود به زیر آیی
لباس فقر پوشی
غرورت را برای ‌تکه نانی
‌به زیر پای‌ نامردان بیاندازی‌
و شب آهسته و خسته
تهی‌ دست و زبان بسته
به سوی ‌خانه باز آیی
زمین و آسمان را کفر می‌گویی
می‌گویی؟!
خداوندا!
اگر در روز گرما خیز تابستان
تنت بر سایه‌ی ‌دیوار بگشایی
لبت بر کاسه‌ی‌ مسی‌ قیر اندود بگذاری
و قدری آن طرف‌تر
عمارت‌های ‌مرمرین بینی‌
و اعصابت برای‌ سکه‌ای‌ این‌سو و آن‌سو در روان باشد
زمین و آسمان را کفر می‌گویی
نمی‌گویی؟!
خداوندا!
اگر روزی‌ بشر گردی‌
ز حال بندگانت با خبر گردی‌
پشیمان می‌شوی‌ از قصه خلقت
از این بودن، از این بدعت
خداوندا تو مسئولی
خداوندا تو می‌دانی‌ که انسان بودن و ماندن
در این دنیا چه دشوار است
چه رنجی ‌می‌کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است!

شعر ازمعلم شهید دکترشریعتی

داستان بیسكویت سوخته

رضا الموتی — 2010-04-08T03:59:51+01:00

^{زمانی كه من بچه بودم،
مادرم}^{علاقه داشت گهگاهی غذای صبحانه را برای شب درست كند. و من به خاطر می
آورم شبی را}^{بخصوص وقتی كه او}^برای^{شام، پس از گذراندن یك روز
سخت و طولانی در سر كار، غذایی تهیه}^{كرده بود. در آن شب مدت زمان خیلی پیش،
مادرم یك بشقاب تخم مرغ، سوسیس و بیسكویت}^{های بی نهایت سوخته در
جلوی پدرم گذاشت. یادم می آید منتظر شدم كه ببینم آیا هیچ}^{كسی متوجه شده است! با این
وجود، همه ی كاری كه پدرم انجام داد این بود كه دستش را}^{به سوی بیسكویت دراز كرد،
لبخندی به مادرم زد و از من پرسید كه روز ام در مدرسه}^{چطور بود. خاطرم نیست كه
آن شب چه چیزی به پدرم گفتم، اما كاملاً یادم هست كه او را}^{تماشا می كردم كه داشت كره
و ژله روی آن بیسكویت سوخته می مالید و هرلقمه آن را می}^خورد^.

^{وقتی من آن شب از سر میز
غذا بلند شدم، به}^{یادم می آید كه شنیدم صدای مادرم را كه برای سوزاندن
بیسكویت ها از پدرم عذر خواهی}^{می كرد. و هرگز فراموش نخواهم كرد
چیزی را كه پدرم گفت: ((عزیزم، من عاشق بیسكویت}^{های سوخته هستم}^{.)) بعداً همان شب، رفتم
كه بابام را برای شب بخیر ببوسم و از او}^{سوال كنم كه آیا واقعاً دوست داشت كه
بیسكویت هایش سوخته باشد. او مرا در آغوش كشید}^{و گفت}^:

⁽⁽^{مامان تو امروز روز سختی
را در سركار}^{گذرانده و او خیلی خسته است. و بعلاوه، بیسكویت كمی
سوخته هرگز هیچ كسی را نمی}^كشد^!⁾⁾

^{زندگی مملو از چیزهای
ناقص… و افراد دارای}^{كاستی هست. من اصلاً در هیچ چیزی
بهترین نیستم، و روز های تولد و سالگرد ها را درست}^{مثل هر كسی دیگر فراموش می كنم. اما
چیزی كه من در طی سال ها پی برده ام این است كه}^{یاد گیری پذیرفتن عیب های همدیگر– و
انتخاب جشن گرفتن تفاوت های یكدیگر– یكی از}^{مهمترین را ه حل های ایجاد روابط
سالم، فزاینده و پایدار می باشد}^.

^{و امروز دعای من برای تو
این است كه یاد}^{بگیری كه قسمت های خوب، بد، و ناخوشایند زندگی خود را
بپذیری و آن ها را به خدا}^{واگذار كنی. چرا كه در نهایت، او تنها
كسی است كه قادر خواهد بود رابطه ای را به تو}^{ببخشد كه در آن یك بیسكویت سوخته موجب
قهر نخواهد شد}^.

^{ما می توانیم این را به هر
رابطه ای تعمیم}^{دهیم. در واقع، تفاهم اساس هر روابطی است، شوهر-همسر یا
والدین-فرزند یا}^{برادر-خواهر یا دوستی}^!

^”"^{كلید دستیابی به شادی تان را در جیب
كسی}^{دیگر نگذارید- آن را پیش خودتان نگهدارید}^""

^{بنابراین، لطفاً یك
بیسكویت به من بدهید، و}^{آره، از نوع سوخته حتماً خیلی خوب
خواهد بود}^.!.!.!.!

اجابت

مظفر الموتی — 2010-03-16T06:47:45+01:00

پیرمردی، مفلس و برگشته بخت روزگاری داشت ناهموار و سخت

هم پسر، هم دخترش بیمار بود هم بلای فقر و هم تیمار بود

...

پیرمردی زندگی سختی داشت و به نامرادی زندگی می‌گذراند...

تا اینكه

رفت سوی آسیا هنگام شام گندمش بخشید دهقان یك دو جام

به آسیاب می‌رود و آسیابان مقداری گندم به او می‌دهد

زد گره در دامن آن گندم، فقیر شد روان و گفت كای حی قدیر

گندم را در بغچه‌ای پیچید و گره محكمی هم بر آن زد و گفت: ای خدای زنده و توانا!

گر تو پیش آری به فضل خویش دست برگشائی هر گره كایام بست

اگر تو دست فضل و بخششت را برای بنده‌ات باز كنی، تمام گره‌های روزگار نیز گشوده می‌گردد

چون كنم، یا رب، در این فصل شتا من علیل و كودكانم ناشتا

چه كنم خدایا! در این فصل زمستان، من بیمارم و فرزندانم نیز گرسنه

می‌خرید این گندم ار یك جای كس هم عسل زان می‌خریدم، هم عدس

اگر كسی این گندم را از من می‌خرید، با پول آن، عسل و عدس و... می‌خریدم...

...

و ضمن پختن غذاهای خوب، گره‌های زندگیم را می‌كشودم

بس گره بگشوده‌ای، از هر قبیل این گره را نیز بگشا، ای جلیل

گره‌های زیادی را باز كرده‌ای، گره مشكلات زندگی ما را باز كن، ای بزرگوار!

این دعا می‌كرد و می‌پیمود راه ناگه افتادش به پیش پا، نگاه

همینگونه دعا می‌كرد و راهش را طی می‌كرد كه ناگهان جلویش را نگاه كرد...

دید گفتارش فساد انگیخته وان گره بگشوده، گندم ریخته

و دید: گفتار و دعایش، برعكس شده و گره بغچه‌اش باز و گندم بر زمین ریخته

بانگ بر زد، كای خدای دادگر چون تو دانائی، نمی‌داند مگر

دادش به آسمان رفت و گفت: ای خدای عادل! تو كه خدای دانایی، مگر نمی‌دانی...

سالها نرد خدائی باختی این گره را زان گره نشناختی

سالها ادعای خدایی كرده‌ای؛ ولی منظورم از «گره» را متوجه نشدی؟ «گره بغچه» و «گره...»

این چه كار است، ای خدای شهر و ده فرقها بود این گره را زان گره

این چه كار بود كه كردی، ای خدای جهانیان! این «گره» با آن «گره» خیلی فرق داشت.

چون نمی‌بیند، چو تو بیننده‌ای كاین گره را برگشاید، بنده‌ای

چطور بینده‌ای مثل تو، نمی‌بیند؛ «گره بغچه» را هر بنده‌ی بی‌مقداری نیز براحتی می‌كشاید

تا كه بر دست تو دادم كار را ناشتا بگذاشتی بیمار را

از آن روزی كه كار را به دست تو سپردم، كار بدتر شد و اطفال بیمارم را گرسنه گذاشتی

هر چه در غربال دیدی، بیختی هم عسل، هم شوربا را ریختی

هر چه داشتم را گرفتی و تمام آرزوهایم كه خرید عسل و پختن آش بود را بر باد دادی

من ترا كی گفتم، ای یار عزیز كاین گره بگشای و گندم را بریز

ای دوست عزیز! من كی گفتم: این گره را باز كن و گندم را بریز؟

ابلهی كردم كه گفتم، ای خدای گر توانی این گره را برگشای

من نفهمیدم كه گفتم: اگر می‌توانی این گره را باز كن

آن گره را چون نیارستی گشود این گره بگشودنت، دیگر چه بود

اگر نمی‌توانستی آن گره زندگیم را باز كنی، پس چرا این گره را باز كردی؟!

من خداوندی ندیدم زین نمط یك گره بگشودی و آنهم غلط

من خدای اینجوری ندیده‌بودم؛ یك گره باز كردی، آن هم غلط و به اشتباه

الغرض، برگشت مسكین دردناك تا مگر برچیند آن گندم ز خاك

اتفاقاً پیرمرد برگشت تا گندم ریخته را جمع كند...

چون برای جستجو خم كرد سر دید افتاده یكی همیان زر

و سرش را به پائین انداخت تا گندم‌ها را جمع كند، ناگاه دید كه كیسه‌ای طلا به زمین افتاده

سجده كرد و گفت كای رب ودود من چه دانستم ترا حكمت چه بود؟

به سجده افتاد و گفت: یا حضرت دوست! من از كجا باید می‌فهمیدم كه منظور و حكمتت چیست؟

هر بلائی كز تو آید، رحمتی است هر كه را فقری دهی، آن دولتی است

تو بسی ز اندیشه برتر بوده‌ای هر چه فرمان است، خود فرموده‌ای

زان به تاریكی گذاری بنده را تا ببیند آن رخ تابنده را

تیشه، زان بر هر رگ و بندم زنند تا كه با لطف تو، پیوندم زنند

گر كسی را از تو دردی شد نصیب هم، سرانجامش تو گردیدی طبیب

هر كه مسكین و پریشان تو بود خود نمی‌دانست و مهمان تو بود

رزق زان معنی ندادندم خسان تا تو را دانم پناه بی‌كسان

ناتوانی زان دهی بر تندرست تا بداند كانچه دارد زان توست

زان به درها بردی این درویش را تا كه بشناسد خدای خویش را

اندرین پستی، قضایم زان فكند تا تو را جویم، تو را خوانم بلند

من به مردم داشتم روی نیاز گرچه روز و شب در حق بود باز

من بسی دیدم خداوندان مال تو كریمی، ای خدای ذوالجلال

بر در دونان، چو افتادم ز پای هم تو دستم را گرفتی، ای خدای

گندمم را ریختی، تا زر دهی رشته‌ام بردی، كه تا گوهر دهی

در تو، پروین، نیست فكر و عقل و هوش ورنه دیگ حق نمی‌افتد ز جوش

پروین اعتصامی

بیاموزیم

نور محمدی — 2010-03-12T15:19:20+01:00

شبی در خواب دیدم مرا می خوانند. راهی شدم. به دری رسیدم. به آرامی درِ خانه کوبیدم. ندا آمد: درون آی، گفتم: به چه روی؟ گفتا: برای آنچه نمی دانی
هراسان پرسیدم: برای چون منی هم زمانی است؟

پاسخ رسید: تا ابدیت... تردیدی نبود، خانه، خانه خداوندی بود، آری اوست که ابدی و جاوید است
پرسیدم: بار خدایا چه عملی از بندگانت پیش از همه تو را به تعجب وا می دارد؟

پاسخ آمد: اینکه شما تمام کودکی خود را در آرزوی بزرگ شدن به سر می برید و دوران پس ازآن را در حسرت بازگشت به کودکی می گذرانید، اینکه شما سلامتی خود را فدای مال اندوزی می کنید و سپس تمام دارایی خود را صرف بازیابی سلامتی می نمایید. اینکه شما به قدری نگران آینده اید که حال را فراموش می کنید، در حالی که نه حال را دارید و ئه آینده را.

اینکه شما طوری زندگی می کنید که گویی هرگز نخواهید مرد و چنان گورهای شما را گرد و غبار فراموشی در بر می گیرد که گویی هرگز زنده نبوده اید
سکوت کردم، اندیشیدم. در خانه چنین گشوده! چه می طلبیدم؟ بلی، آموختن .
پرسیدم: چه بیاموزم؟ پاسخ آمد:

بیاموزید که مجروح کردن قلب دیگران بیش از دقایقی طول نمی کشد ولی برای التیام بخشیدنِ آن، به سالها وقت نیاز است.

بیاموزید که هرگز نمی توانید کسی را مجبور به دوست داشتنِ خود کنید، زیرا عشق و علاقه دیگران نسبت به شما آیینه ای از کردار و اخلاق خود شما است

بیاموزید که هرگز خود را با دیگران مقایسه نکنید، از آنجا که هر یک از شما تنها به تنهایی و بر حسب شایستگی های خود مورد قضاوت و داوری ما قرار می گیرد

بیاموزید که دوستان واقعی شما کسانی هستند که با ضعف و نقصان های شما آشنایند و لیک شما را همان گونه که هستید دوست دارند.

بیاموزید که داشتن چیزهای قیمتی و نفیس به زندگی شما بها نمی دهد. بلکه آنچه با ارزش است بودن افراد بیشتر در زندگی شماست.

بیاموزید که دیگران را در برابر خطا و بی مهری ای که نسبت به شما روا می دارند مورد بخشش خود قرار دهید و این عمل پسندیده را با ممارست بیشتر در خود تقویت نمایید.

بیاموزید که دو نفر می توانند به یک چیز یکسان نگاه کنند ولی برداشت آن دو از آن، هیچگاه یکسان نخواهد بود.

بیاموزید در برابر خطای خود فقط به عفو و بخشش دیگران بسنده نکنید، آنگاه که مورد آمرزش وجدان خود قرار گرفتید راضی و خشنود شوید.

بیاموزید که توانگر کسی نیست که بیشتر دارد، بلکه آن است که خواسته های کمتری دارد...

ای بنده من به خاطر داشته باش که مردم گفته های تو را فراموش می کنند، مردم کرده های تو را نیز از یاد خواهند برد، ولی هرگز احساس تو را نسبت به خویش از خاطر نخواهند برد.
عاشق شو ارنه روزی کار جهان سرآید
ناخوانده درس مقصود، از کارگاه هستی

قلب مادر

رضا الموتی — 2010-03-10T15:50:15+01:00

داد معشوقه‌ به‌ عاشق‌ پیغام كه‌ كند مادر تو با من‌ جنگ‌

هركجا بیندم‌ از دور كند چهره‌ پرچین‌ و جبین‌ پر آژنگ ‌

با نگاه‌ غضب‌ آلود زند بر دل‌ نازك‌ من‌ تیر‌ خدنگ‌

مادر سنگدلت‌ تا زنده‌ است شهد در كام‌ من‌ و تست‌ شرنگ‌

نشوم‌ یكدل‌ و یكرنگ‌ ترا تا نسازی‌ دل‌ او از خون‌ رنگ‌

گر تو خواهی‌ به‌ وصالم‌ برسی باید این‌ ساعت‌ بی‌ خوف‌ و درنگ‌

روی‌ و سینه‌ تنگش‌ بدری دل‌ برون‌ آری‌ از آن‌ سینه‌ تنگ‌

گرم‌ و خونین‌ به‌ منش‌ باز آری تا برد زاینه‌ قلبم‌ زنگ‌

عاشق‌ بی‌ خرد ناهنجار نه‌ بل‌ آن‌ فاسق‌ بی‌ عصمت‌ و ننگ‌

حرمت‌ مادری‌ از یاد ببرد خیره‌ از باده‌ و دیوانه‌ زبنگ‌

رفت‌ و مادر را افكند به‌ خاك سینه‌ بدرید و دل‌ آورد به‌ چنگ‌

قصد سرمنزل‌ معشوق‌ نمود دل‌ مادر به‌ كفش‌ چون‌ نارنگ‌

از قضا خورد دم‌ در به‌ زمین و اندكی‌ سوده‌ شد او را آرنگ‌

وان‌ دل‌ گرم‌ كه‌ جان‌ داشت‌ هنوز اوفتاد از كف‌ آن‌ بی‌ فرهنگ‌

از زمین‌ باز چو برخاست‌ نمود پی‌ برداشتن‌ آن‌ آهنگ‌

دید كز آن‌ دل‌ آغشته‌ به‌ خون‌ آید آهسته‌ برون‌ این‌ آهنگ‌ :

آه‌ دست‌ پسرم‌ یافت‌ خراش آه‌ پای‌ پسرم‌ خورد به‌ سنگ

ایرج میرزا

کوچ بنفشه ها

رضا الموتی — 2010-03-07T14:45:01+01:00

کوچ بنفشه ها

در روزهای آخر اسفند

کوچ بنفشه های مهاجر

زیباست

در نیم روز روشن اسفند

وقتی بنفشه ها را از سایه های سرد

در اطلس شمیم بهاران

با خاک و ریشه

میهن سیارشان

در جعبه های کوچک چوبی

در گوشه خیابان می آورند

جوی هزار زمزمه در من

می جوشد

ای کاش

ای کاش آدمی وطنش را

مثل بنفشه ها

در جعبه های خاک

یک روز می توانست

همراه خویش ببرد هر کجا که خواست

در روشنای باران

در آفتاب پاک

شفیعی کدکنی

خاک من

رضا الموتی — 2010-02-25T05:16:32+01:00

این خانه قشنگ است ولی خانه من نیست
این خاک چه زیباست ولی خاک وطن نیست
آن کشور نو آن وطــــن دانش و صنعت
هرگز به دل انگیــــــــــزی ایران کهن نیست
در مشهد و یزد و قم و سمنان و لرستان
لطفی است که در کلگری و نیس و پکن نیست
در دامن بحر خزر و ساحل گیلان موجی است
که در ساحل دریای عدن نیست
در پیکر گلهای دلاویز شمیران
عطری است که در نافه ی آهوی ختن نیست
آواره ام و خسته و سرگشته و حیران
هرجا که روم هیچ کجا خانه من نیست
آوارگی وخانه به دوشی چه بلایی ست
دردی است که همتاش در این دیر کهن نیست
من بهر که خوانم غزل سعدی و حافظ
در شهر غریبی که در او فهم سخن نیست
هرکس که زند طعنه به ایرانی و ایران
بی شبهه که مغزش به سر و روح به تن نیست
پاریس قشنگ است ولی نیست چوتهران
لندن به دلاویزی شیراز کهن نیست
هر چند که سرسبز بود دامنه آلپ
چون دامن البرز پر از چین وشکن نیست
این کوه بلند است ولی نیست دماوند
این رود چه زیباست ولی رود تجن نیست
این شهرعظیم است ولی شهرغریب است
این خانه قشنگ است ولی خانه من نیست

زنده یاد دکتر خسرو فرشیدورد

روحش شاد یادش گرامی

اندیشه کن

رضا الموتی — 2010-02-25T02:54:05+01:00

ای دل از پست و بلند روزگار اندیشه کن
در برومندی ز قحط برگ و بار اندیشه کن

از نسیمی دفتر ایام برهم می خورد
از ورق گردانی لیل و نهار اندیشه کن

بر لب بام خطر نتوان به خواب امن رفت
ایمنی خواهی، ز اوج اعتبار اندیشه کن

روی در نقصان گذارد ماه چون گردد تمام
چون شود لبریز جامت، از خمار اندیشه کن

بوی خون می آید از آزار دلهای دو نیم
رحم کن بر جان خود، زین ذوالفقار اندیشه کن

گوشه گیری درد سر بسیار دارد در کمین
در محیط پر شر و شور از کنار اندیشه کن

پشه با شب زنده داری خون مردم می خورد
زینهار از زاهد شب زنده دار اندیشه کن

شعر از : صائب تبریزی

دلتنگیهای من

رضا الموتی — 2010-02-21T08:30:42+01:00

گاه دلتنگ می شوم
          دلتنگ تر از همه دلتنگی ها
                             گوشه ای می نشینم
                                    و حسرت ها را می شمارم
                                             و باختن ها را،
                                                 و صدای شکستن ها را...
                                                نمی دانم من کدام امید را ناامید کرده ام
                                                            و کدام خواهش را نشنیدم
                                                                        و به کدام دلتنگی خندیدم
                                                                                که این چنین دلتنگم.
                                                                                                 دلتنگم، دلتنگ...!

بودن

رضا الموتی — 2010-02-19T05:36:20+01:00

بودن

گر بدین سان زیست باید پست

من چه بی شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوایی نیاویزم

بر بلند کاج خشک کوچه ی بن بست

گر بدین سان زیست باید پاک

من چه ناپاکم اگر ننشانم از ایمان خود ، چون کوه

یادگاری جاودانه ، بر تراز بی بقای خاک

" احمد شاملو

حرکت ماه در اسمان

زهرا محمدی — 2010-02-13T06:19:59+01:00

حرکت ماه در آسمان:

1- ابر های تیره قرص ماه را یکباره بلعیدند.

2- در زلال آب چهره ی خندان ماه از نظرم دور شد .

3- نگاهم را به صورت نقره ای ماه دوخته بودم و ماه چون دختری خجول و بازیگوش از نظرم پنهان می شد .

4- ابر های حریص قرص ماه را دزدیدند .

نویسنده متن : زهرا محمدی (10ساله )

نالان

رضا الموتی — 2010-02-05T15:33:39+01:00

نالان ( نظر یادتان نرود )

نه دریا , نه رودم

نه سنگم , نه چوبم

نه آواره , چون باد

که نالان در هر سرایی بکوبم

سیاوش . ک